Mijn eerste oppasdag.
Ik heb ernaar uitgekeken; oppassen op mijn kleinzoon van drie maanden.
Toen mijn dochter mij vroeg of ik één dag in de week op haar zoontje wilde passen, was ik meteen enthousiast.
En nu is het zover, zij gaat weer werken en ik mag een dag lekker knuffelen met mijn kleinzoon.
De dag begint met de wekker die om zeven uur afloopt, dat valt niet mee als je elke dag pas om half negen opstaat. Maar ik ben een bikkel dus op tijd klaar voor de ontvangst.
Hij moet zijn eerste fles nog krijgen, dat scheelde mijn dochter veel tijd en ik geniet van dat kleine ventje in mijn armen dat tevreden knort en geluidjes maakt tijdens het drinken.
Dan een poosje in de box vanwaar uit hij lief naar me lacht.
Vertederd sta ik een poosje naar hem te kijken maar als ik wegloop is hij het daar niet mee eens.
Huilend roept hij me terug. Ik ga terug en hij blijft huilen.
Ik snap het wel, hij wil opgepakt worden. Dat doe ik ook en meteen is hij stil.
Wat nu? Ik wilde even gaan douchen, dat lukt nu niet.
Ik loop een poosje rond en zing voor hem, dat bevalt hem wel en hij doet zijn oogjes dicht.
Als ik hem weer in de box leg, protesteert hij hevig.
Hij wil bij oma blijven, maar oma wil even douchen dus ik laat hem huilen.
Ach zo zielig maar ik zet door en hij valt uiteindelijk in slaap.
Dan is het weer tijd voor zijn volgende fles en hij laat me duidelijk weten dat hij dat ook weet.
Maar eerst een schone luier.
Tijdens het drinken van zijn fles zet hij kracht en wordt zijn hoofdje rood en het is duidelijk wat voor cadeautje hij voor me in petto heeft.
Pfff de derrie zit tot bovenaan zijn rug en alles moet uit en verschoond worden.
Een troost is dat hij tijdens het verschonen de hele tijd lacht. Ach het is zo’n schatje.
Nu maar een tijdje in het wippertje, dat bevalt hem wel en hij speelt een poosje met het speeltje dat eraan vast zit.
Als hij er genoeg van heeft vind ik het tijd worden voor zijn bedje, maar daar heeft meneer geen zin in. Als ik genoeg heb van zijn gehuil haal ik hem uit zijn bedje en meteen is hij stil en lacht weer naar me. Hoezo je kunt een baby niet verwennen? Hij weet het donders goed.
Eerst een poosje op mijn schoot dan weer lopen en zingen, hoe deed ik dat vroeger vraag ik me af.
Tussen het zingen, voedingen, en huilpartijen door probeer ik voorbereidingen te treffen voor het avondeten.
Mijn dochter komt eten, dat leek me wel prettig voor haar dan hoeft ze thuis daar niets aan te doen.
Na het eten gaat mijn dochter naar huis en oma valt vermoeid op de bank neer.
Een dag heerlijk knuffelen met mijn kleinzoon?
Het is een dag topsport.
Maar toch kijk ik ook weer uit naar volgende week.
Recente reacties