Negen jaar heb ik Suriname gewoond en in negentienzesentachtig ben ik teruggekomen naar Nederland. Wat was er hier in die tijd veel veranderd.
Ik heb weer echt moeten wennen.
Vooral aan het wonen in een flat en niet zomaar de deur uitstappen de natuur en de zon in, was heel moeilijk.
In het begin was ik aangewezen op de Sociale Dienst, maar ik wilde werken, van niemand afhankelijk zijn. Dat viel niet mee. Ik solliciteerde naar verschillende baantjes, maar werd steeds afgewezen.
Totdat ik op een dag achterop een bus met grote letters zag staan: “Word buschauffeur”.
Dat leek me wel wat. Ik solliciteerde en werd aangenomen.
Als ik nu bussen zie rijden waarbij de chauffeur met een vinger het stuur ronddraait denk ik aan mijn tijd.
Het busnummer en de bestemming werd via een draairol aan de bovenkant van de bus met de hand gedaan. Ook hadden deze bussen een dubbele clutch, wat heel zwaar was.
En dan het stuur, daar zat geen stuurbekrachtiging op, zodat je soms moest gaan staan om de bus de bocht door te krijgen.
Bij sommige bussen viel soms gewoon de motor uit en dan moest je gauw een plek vinden om even stil te staan.
Zo ook op dag op mijn rit naar Amsterdam. Mijn motor viel uit en ik had geleerd om dit te verhelpen. Ik reed naar de vluchtstrook en stopte de bus.
Met een haak, speciaal voor dit doel, liep ik naar het midden van de bus en trok daarmee een luik open dat zich daar bevond.
Tegen de passagiers zei ik:
“Sorry mensen even dit probleem oplossen”. Er moest slechts een handeltje worden overgehaald om de bus weer te laten starten, maar ik genoot van dit moment en frutselde aan verschillende knopjes en schroefjes om indruk te maken.
Ik liet het luik weer dichtvallen en zei:
“ Nu even kijken of hij weer wil starten ” . Dat lukte natuurlijk en ik kreeg applaus van de passagiers, die in alle stilte hadden toegekeken hoe ik op mijn hurken in het motorluik bezig was.
Toen was je echt bus chauffeur en moest je de bus goed kennen om ermee te rijden en problemen op te lossen.
Nu gaat alles via computers en met een Ipad, niks meer zelf doen. Ook omleidingen krijgen ze op die manier door.
In mijn tijd stonden omleidingen op een krijtbord aangegeven en moest je het zelf op een briefje schrijven en daarmee ging je op pad.
Dit doet me ook realiseren dat ik een dagje ouder word, maar ik heb mooie herinneringen aan mijn tijd als buschauffeur.
1 augustus 2026
Recente reacties