Afkicken

Het is tijd, tijd om naar bed te gaan. Voor bijna iedereen, dus ook voor mij.
Maar ik zie er tegen op. Weer een slapeloze nacht.
Ooit ging ik met plezier naar bed, niet alleen zoals nu, maar met zijn tweeën.
Van slapen kwam niet zo veel, maar uiteindelijk waren we zo moe dat we toch in slaap vielen.
Maar die tijd is voorbij.
Mijn gezelschap in bed is nu een boek, niets om opgewonden van te raken.
Kort nadat ik een beroerte had gehad hield ik mezelf wakker, durfde niet te slapen, bang als ik was dat ik de volgende ochtend mijn ogen niet zou kunnen openen, zomaar dood zou zijn.
Wat moest ik dan tegen mijn kinderen zeggen:
“Sorry, ik ben er zomaar tussen uit geknepen” nee dan zouden ze me nooit meer aankijken.
De huisarts begreep mijn probleem en gaf me slaappillen,die ik zo heel af en toe mocht innemen.
Oh wat sliep ik lekker op die pillen die ik inderdaad heel af en toe innam.
Stiekem nam ik wel eens een extra keer een pilletje, en dan sliep ik zo lekker.
Maar van wat lekker is, wil je meer.
Mijn huisarts ging met pensioen en een jonge vent nam zijn plaats in.
Daar was ik niet zo blij mee.
Hij wilde met mij weleens praten over de slaappillen.
Ik zag de bui al hangen: geen slaappillen meer.
Ik heb het praten lang kunnen uitstellen, maar uiteindelijk toch een afspraak gemaakt.
Ik was er al bang voor, hij wil dat ik stop met de slaap pillen.
Stuurde me naar een slaaptherapeute en kreeg tevens pilletjes om van de slaappillen af te komen.
Eerst maar naar de slaaptherapeute dacht ik.
Om 7.30 uur opstaan en meteen aan het werk zegt ze. Stofzuigen, afwassen, strijken enz.
Dan ben je ’s avonds moe en kun je slapen.
Zesentwintig jaar ben ik bij nacht en ontij opgestaan om te gaan werken en nu moet ik om 7.30 uur opstaan om te gaan stofzuigen. Mijn hele ziel en zaligheid komt hiertegen in opstand.
Weer een nieuwe sessie: ik moet gaan liggen en denken dat er in mijn hoofd een balletje zit.
Dat balletje rolt naar beneden, ik moet het in evenwicht houden. Dat wil niet, het rolt naar uithoeken, naar rondjes en gaatjes. Blijf daar maar even liggen denk ik dan.
Dat mag ook niet het balletje moet doorrollen.
Ik ben gestopt met de slaapsessies. Laat het balletje lekker liggen in het gaatje waar het wil.
Nu dus de pilletjes om van de slaappillen af te kicken. Een kuur van acht weken.
Maar tijdens die kuur mag ik geen alcohol drinken, weer een probleem.
Ik ben nu aan de tweede week bezig. Maar ben zo chagrijnig al de pest.
Ik wil af en toe een wijntje drinken.
Ik slaap van die pilletjes als een roos en droom van grote glazen wijn.
Nog nooit hoeven kiezen uit twee genotsmiddelen.

En ik kom er maar niet uit!