Anna, mijn wandelmaatje is niet meer.
Ongeveer tien jaar geleden meldde Anna zich aan bij onze maandagochtend wandelgroep.
Destijds maakten we nog deel uit van de stichting “De Sportvrouw” Deze stichting was via internet goed te vinden en geregeld meldden zich nieuwe wandelaars aan. Inmiddels heeft deze stichting zichzelf opgeheven. Wij zijn overgebleven met een groepje van twaalf dames, een gezellig groepje en zijn erg betrokken bij elkaar en wandelen nog steeds elke maandagochtend.
Toen Anna bij ons kwam bleek ze van alles te mankeren en eigenlijk ergerde ik me daaraan.
Ik was coach van de groep en ze zocht vaak mijn gezelschap om te vertellen wat ze had.
En ik probeerde juist een beetje uit haar buurt te blijven.
Ze reed in een scootmobiel omdat lopen ook niet zo goed ging, toch wandelde ze mee en liep dan samen met iemand die ook niet zo goed liep.
Ze bleek een bijzondere vrouw met veel talenten, ze maakte voor mijn Red Birdies groep de prachtigste verjaardagskaarten.
Ook andere leden van onze wandelgroep maakten graag gebruik van haar talenten.
Langzaamaan groeide er een band tussen ons en begon ik haar beter te begrijpen.
Ze was jaren geleden gescheiden, maar met haar kinderen en kleinkinderen had ze weinig contact.
Daar had ze veel verdriet over.
Om de zes weken moest ze voor opname naar het ziekenhuis en werden er medicijnen uitgeprobeerd. Dan verbleef ze er twee weken en mocht dan weer naar huis.
Door al die medicijnen werd ze steeds dikker en onzekerder.
Als ze in december naar het ziekenhuis moest koos ze juist de kersttijd uit omdat ze erg eenzaam was en er niemand was met wie ze kerst en oud en nieuw kon vieren.
Een paar weken geleden, tijdens het wandelen vertelde ze me dat ze er genoeg van had ;
de pijn, de ziekenhuisbehandelingen, de eenzaamheid.
Voor haar was het leven een opeenstapeling van pijn en verdriet, al dertig jaar. Ze wilde niet meer.
Drie dagen geleden kreeg ik bericht dat ze overleden was.
Ondanks het feit dat ik wist dat dat ging gebeuren heeft het me enorm geraakt.
Zelfs haar overlijdenskaart heeft ze zelf ontworpen. Een laatste groet.
Dag lieve Anna, rust in vrede, ik zal je enorm missen.
Anna was pas tweeënzestig jaar.
Recente reacties