Angst
Na een zinderend hete zomeroppas dag val ik moe maar voldaan neer op de bank.
Maar de rust is niet van lange duur. Na een uurtje gaat de telefoon; mijn zoon.
“Mam kun je me helpen vraagt hij “?
“Ik kan Raya nergens vinden, en ze neemt haar telefoon al twee uur niet aan “.
Met zijn zeventienjarige dochter heeft hij een afspraak om een track op haar telefoon te plaatsen zodat hij altijd weet waar ze is en dat ze altijd haar telefoon aanneemt.
Op zijn telefoon is te zien dat Raya zich midden in de Rijn bevindt en dat al twee uur lang.
Ik hoor de paniek in zijn stem en natuurlijk schrik ik er ook erg van.
We nemen de auto en gaan richting Kortsteekter weg waar ze zich zou moeten bevinden volgens de app. Maar door de schrik kan ik me niet oriënteren en rijden we via een omweg naar de Kortsteekter weg. Mijn zoon kent dit weggetje niet en denkt dat ik verkeerd rij. Maar ik ben hier eerder geweest en weet dat de Rijn hier vlak langs loopt.
Ik zie aan de rechterkant een bouwterrein en stop daar de auto.
“ Laten we hier even op de app kijken waar ze ongeveer zit ” zeg ik.
We zien meteen de Rijn als we daar stoppen en mijn zoon stapt uit.
“Ik ga daar even kijken “zeg hij.
Hij loopt langs de oever en verdwijnt achter wat gebouwen.
Ik blijf in de auto zitten en kijk om me heen. Geen huizen maar een groot terrein met een bouwkeet waar licht brandt, maar ik zie niemand.
Ik voel me niet prettig en besluit na verloop van tijd ook uit te stappen om te kijken waar mijn zoon gebleven is.
Ineens is daar een schim en ik schrik me wild. Maar het is mijn zoon.
“Ze ligt in het water ”zegt hij “met een vriendin, het is oké “.
Verbijsterd kijk ik hem aan, ik begrijp er niets van.
“Ik liep langs de oever en hoorde stemmen” zegt hij “en ik herkende de stem van Raya “.
“Ze zijn bij de oma van haar vriendin en ze zijn “even” gaan zwemmen “. Twéé uur!
De telefoon ligt aan de kant bij haar kleren, die heeft ze niet gehoord.
Ik ben perplex en kan niet geloven dat we haar zo in één keer hebben gevonden.
Ik ben zo opgelucht dat ik ervan moet huilen.
Ze lag “gewoon “midden in de Rijn. Niets aan de hand toch?
We gaan naar huis en het duurt enige tijd voordat we ons allebei weer een beetje normaal voelen.
Ik kan het gevoel niet van me afzetten dat we in een soort wonder zijn beland en de voorzienigheid ons geholpen heeft om haar te vinden.
1 sept 2026
Recente reacties