Een aantal jaren geleden kreeg ik plotseling last van heel ruwe handen. Zo ruw dat er kloven in mijn handen ontstonden. Het zag er heel lelijk uit en was bovendien heel pijnlijk. Ik schaamde me voor mijn handen.
Dus op naar de dokter, ik kreeg een zalfje dat niets deed.
Toen naar dermatoloog, die wist de oplossing, zoiets had ze eerder meegemaakt. Dus ik kreeg een heel speciaal zalfje. Ook dat had geen effect.
Ik was al maanden bezig om een oplossing voor mijn handen te vinden.
Omdat ik me schaamde voor mijn handen, droeg ik op de bus witte handschoentjes.
Mijn zoon woonde destijds in Amsterdam en zei:
“Kom we gaan naar Omoe Snesie”. En daar gingen we, ik achterop bij hem op de fiets naar Omoe Snesie. Omoe Snesie is een Chinese arts en zetelde op de Zeedijk. Zij is afgestudeerd in de Nederlandse en Chinese geneeskunde. Dus ik had er wel vertrouwen in.
Zij bekeek mijn handen en zei:
“Is ziekte in je handen, moet eruit, gaat pijn doen”. Vervolgens zette ze zeven borden op de toonbank, draaide zich om en deed een greep achter zich in lades en zakken met kruiden.
In elk bord deed ze een flinke hand met kruiden, en toen nog eens en nog eens. Bij elke greep prevelde ze iets. Inmiddels lag er een enorme hoop kruiden op elk bord.
Ze deed de inhoud van elk bord in een plastic zak en al die zakken bij elkaar weer in een zak.
Het leek wel een zak vol wasgoed wat ik meekreeg.
“Volgende week terug komen en nu kost vijftig gulden” zei ze. Ik schrok me wild, vijftig gulden, dat was een hoop geld voor mij.
“Doe maar” zei mijn zoon, “ze weet wat ze doet”. Dus ik betaalde.
Elke avond moest ik een soort thee van de kruiden trekken in een heel grote pan en mijn handen er in stoppen, zo heet mogelijk. Ze kreeg gelijk, het deed vreselijk pijn.
Maar ik zette door. Na een week waren de kruiden op en ging ik achterop de fiets bij mijn zoon, weer terug naar Omoe Snesie.
Ze bekeek mijn handen;
“Is heel goed” zei ze. Maar ik had door al die kruiden heel zwarte nagels gekregen en schaamde ik me nu nog meer. Maar daar moest ze hard om lachen.
“Is heel goed zei ze”. Weer kreeg ik zo’n zak kruiden mee en weer moest ik vijftig gulden betalen.
Nu moest ik twee weken met de kruiden doen. En heel langzaam begonnen mijn handen te genezen.
Toen ik na twee weken weer terug kwam waren alle wonden genezen. Maar mijn nagels waren nog steeds pikzwart. “Komt goed” zei ze “kruiden niet meer nodig”.
Langzaamaan werden mijn nagels weer normaal, en mijn handen waren genezen.
Toen ik de dermatoloog hiervan vertelde zei ze me direct te stoppen met deze onzin.
Het heeft me duidelijk gemaakt hoe weinig de westerse geneeskunde van de Chinese geneeskunde afweet.
Ik heb nooit meer last gehad van mijn handen.
De Surinaamse benaming “Omoe Snesie” betekent Chinese vrouw. Niet elke vrouw wordt “omoe” genoemd, alleen de oudere wijze vrouw wordt zo aangesproken.
Snesie betekent Chinees.
Recente reacties