Tijdens deze dagen van kou, sneeuw en ijs denk ik veel terug aan mijn jonge jaren.
In mijn herinnering was er altijd sneeuw en ijs in de winter.
Wij woonden in Valkenburg vlak bij Katwijk en ik herinner me dat we schaatsten op de dichtgevroren rivier de Rijn.
Mijn hond Teddy was niet van mijn zijde weg te slaan en ging mee het ijs op.
Hij rende achter mij aan en dat leverde vaak komische taferelen op.
Remmen kon hij niet op dat gladde ijs. Dus als ik ergens afremde en stilstond ging Teddy op zijn kont zitten en gleed zo nog een stukje door totdat hij stil stond.
Dan kwam hij blij teruggelopen naar mij waarop ik hem dan prees dat hij het goed had gedaan.
Met vriendjes speelden we ook tikkertje op het ijs. Als ik werd aangetikt was dat voor Teddy reden om degene die mij aantikte even zachtjes in zijn billen te bijten om aan te geven dat ze van mij moesten afblijven.
Prachtig vond ik dat en mijn vriendjes en vriendinnetjes wisten dat ze geen gevaar te duchten hadden van de hond.
Ik had het thuis ooit eens zo bont gemaakt dat mijn vader woest was en mij wilde beetpakken om mij een klap op de billen te geven.
Maar zover kwam het niet, Teddy sprong tegen hem op en trok hem aan zijn mouw weg van mij.
Tot grote woede van mijn vader.
Jaren later, ik was al getrouwd en net bevallen van mijn eerste zoon was er weer zo’n strenge winter. Mijn man en ik woonden bij het erf van mijn ouders in een klein woonbootje.
Mijn vader was beheerder van bouwmaterialen die waren opgeslagen op een groot terrein waar mijn ouders ook woonden.
Van schaatsen kwam niet veel maar de hond wilde wel graag het ijs op. Maar dat hielden we tegen.
Op een dag, de dooi was al ingevallen, was hij toch het ijs op gegaan en midden op de Rijn erdoor heen gezakt.
Ik zag het gebeuren, ik had hem al teruggeroepen maar hij liep door en zakte door het ijs.
Ik gilde het uit en stond al met één voet op het ijs om hem te redden, toen mijn vader eraan kwam.
“Ga naar je kind” schreeuwde mijn vader. En huilend ben ik naar huis gegaan.
Met een lange ladder die hij over het ijs had gelegd, kroop mijn vader met gevaar voor eigen leven naar de hond toe en trok hem aan zijn nekvel uit het gat.
Dat was mijn vader, hij had overal een oplossing voor, hij stond altijd voor je klaar.
Ik was niet anders gewend, vond dat heel gewoon
Pas jaren later realiseerde ik me wat een heel bijzondere vader ik heb gehad.
Tiny 1 feb 2026
Recente reacties